فخر هر ایرانی اصغر فرهادی

مادرمادر

دلتنگم دوباره برايت

ولي چه فايده ديگرنمي توانم پيشاني ات را ببوسم

وموهايت را مرتب كنم

وقتي كه ديگر  دكترها نا اميد شده اند

من پسر كوچكت هستم

دل نازكتر از همه

حتي از دخترت

سیما سیما

هرگز به اسم كوچك صدايت نكردم

وحالا كه خجالت را كنار گذاشته ام تو نيستي

پسر كوچكت هستم

 كه مي خواستم كاري بزرگ انجام بدهم

و تو را از دست سرطان نجات بدهم

و دكترها در صبحي اندوهبار به من تسليت گفتند

و پاهاي من سست شد

و من ديگر احساس كردم حالا هيچ كس را ندارم

سیما سیما

تو حالا كجايي؟

من حالا چكار كنم ؟

به خانه كه برگردم

چه كسي در را به رويم باز مي كند ؟

چه كسي از ديدنم ذوق زده مي شود؟

تو را با آن همه بزرگي در  قبری تنگ و تاريك گذاشتند

و رويت خاك ريختند

خاك بر سر من

خاك بر سر من

كه نتوانستم برايت كاري بكنم

سیما سیما

 شاعري يتيم شد

 و پسرت زار زار گريست

مادر مادر

مي دانم آنجايي

درهمساگي خدا

و دلت طبق معمول براي ما شور مي زند

به خوابم بيا

 حرفهاي زيادي برايت دارم

و بوسهايي كه براي رسيدن به پيشاني ات بي تابي مي كنند

مي دانم حرفهايم را مي شنوي

................................................

.............................................................................

..................................................................................

..............................................................................

پسر کوچکت همایون که بی صبرانه منتظر دیدن توست.

خوش آمدید خانم بلوریان

آخ جون............................................

مرگ در پس لبخند روز پیداست

 لحظه ایی از فکرش بیرون نمیام

بغضی که رها نمی‌کند… تا همیشه.  شکوه علفزار یکی از تلخ‌ترین فیلم‌‌های محبوبم است. آن را زیسته‌ام… و همین، درد است… که رها نمی‌کند.

What though the radiance

Which was once so bright

Be now for ever taken from my sight,

Though nothing can bring back the hour

Of splendor in the grass

of glory in the flower

We will grieve not, rather find

Strength in what remains behind

اگرچه تلالو آفتاب

که زمانی چنان درخشان بود

اکنون برای همیشه از من گرفته شده

اگرچه هیچ چیز نمی‌تواند مرا برای ساعتی

به شکوه علفزار، به  طراوات گل بازگرداند

اما غمی نیست

چون در ادامه‌ی راه توانی دوباره خواهیم گرفت…

در این غروب تلخ جدایی هنوز هم           میخواهمت چو روز نخستین اما چه سود

میخواستی به خاطر سوگندهای خویش          در بزم عشق برسرم جام نشکنی

میخواستی به پاس صفای سرشک من            این گونه دلشکسته به خاکم نیفتی

پنداشتی که کوره سوزان عشق من             درو از نگاه گرم تو خاموش میشود

تو رفته ای که بی من تنها سفر کنی            من مانده ام بی تو شبها سحر کنم

تو رفته ای که عشق مرا از سر به در کنی       من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم

روزی که پیک مرگ میبرد مرا به گور              من شب چراغ عشق تو را نیز با خود میبرم

عشق تو ، نور عشق تو ،عشق بزرگ تواست            خورشید جاودانی دنیای دیگرم